Jacques Tati'nin 1967 yapımı başyapıtı Playtime, sıradan bir turist grubu ve unutulmaz karakteri Mösyö Hulot'nun paralel hikayeleri üzerinden modern şehir hayatını, teknolojiyi ve mimariyi incelikli bir mizahla ele alıyor. Film, Hulot'nun cam ve çelikten oluşan, sterilliğiyle dikkat çeken yüksek teknolojili bir Paris'te kayboluşunu ve bu sırada bir restoranın açılış gecesine hazırlanan bir grup insanla kesişen yollarını anlatır. Tati, diyalogları minimuma indirgeyerek görsel şakalara, mimik ve hareket komedisine odaklanır. Her kare, arka planda gelişen onlarca komik detayla dolu adeta bir tablo gibi işlenmiştir. Oyunculuklar, özellikle Tati'nin kendisinin canlandırdığı sakar ama sevimli Hulot karakteri, fiziksel komedinin ustalıklı bir örneğidir. Yönetmen Tati, devasa setler inşa ederek ve 70mm geniş ekran formatını kullanarak izleyiciyi bu modern labirentin içine çeker. Playtime izlenmesi gereken bir film çünkü sadece güldürmekle kalmaz, aynı zamanda insanlığın giderek mekanikleşen dünyayla olan ilişkisine dair derin ve evrensel bir yorum sunar. Mizahın incelikli ve zekice kullanıldığı, her izleyişte yeni detaylar keşfedilebilecek, sinema tarihinin en özgün komedilerinden biridir.